Sahi Yalnız mıyım?

Elif Erden

Yazarın şu ana kadar yazılmış 3 makalesi bulunuyor.
  • 09 Şubat 2017

Bana “neden yalnızlığı seçtin” dedi.

Şaşırdım.

Ben yalnız değildim ki

İnsanlar arasında yerimi alıyor ve yer buluyordum.

Ailem, dostlarım, arkadaşlarım…

Birçok çevrem vardı benim.

Kiminin gıpta ile baktığı, kiminin kıskandığı insanlar arasındaydım.

Yalnız değildim ki ben.

Sevdiklerim, hatta sevmediklerim bile vardı.

Kalabalıklar içindeydim. Kargaşanın içinde bulunduğum zamanlarım bile oldu.

Neden bana “yalnızlığı seçtin” diye sordu acaba?

Cevabı belki de saklanmışlıklarım arasındaydı.

Kendime bile itiraf etmediğim,

Ya da itiraf edip kabullendiğim cevabım vardı elbet.

O, bana insanların yalnızlığını değil, insansız yalnızlığımı sormuştu oysa.

Aşksız, başka bedensiz yalnızlıktı sorduğu…

 

Sahi neden yalnızdım ben?

Onca insanlar arasında hiç hissetmemiş miydim bunu

Kaçıyordum belki de…

Olanca yorgunluklarımı kendimce yaşıyor, mutluluk saçıyordum çevreme.

Başka hayatlara dokunduğumda mutlu olmayı öğrenmiştim.

Çok mutluyum ki ben. İnsanların hayatına güzellik olgularını kattığımda, onların yüzüne gülüşler getirdiğimde…

Sokak hayvanlarını beslediğimde…

Hele bizim balkonumuza yıllardır yer etmiş, nesillerini güvenle büyüttüğümüz güvercinleri beslediğimde…

 

Bir ağacın güzelliğini bilip, o ağacın hakkını koruduğumda ne kadar da mutluyum.

Ne kadar, “ben” benim bilemezsiniz.

Hayat yalnızlık üzerine kurulan bir var olma şekli değil mi zaten?

Çevremde böylesine güzellikler varken yalnız kalmam mümkün mü benim!

 

Eh mümkün tabi, mümkün olmaz olur mu hiç.

Yalnızlığım, insansız yalnızlığım vardı benim.

Bazen duvarlarla konuştuğum, sarılarak uyuduğum yastığım vardı mesela.

Ten yalnızlığım vardı, sevgi yalnızlığım, aşk yalnızlığım vardı.

Yooo hayır, aç değilim sevgiye, seviyor ve seviliyorum.

Sadece bedensel yalnızlığımı ruhuma katacak bir ruhdaşım yoktu.

O ruhdaşımla bir olup, el ele verip yürüdüğüm yollar yoktu.

Şart mıydı bunca zaman sonra bu yalnızlığımı hatırlamak.

Kaçmıyordum ki bu yalnızlıktan.

Aramıyordum da bedeni bedenimde bütünleşecek bir ruhdaş.

İnanmıyordum sadece…

Kirletilmiş ruhlara ,”ben” değil “biz” diye bakabilen yoktu ki

Hayatım boyunca “biz” diye yürüdüğüm her yolda,

Sevginin bencilliği ile olmak istemedim sadece hepsi bu.

 

Ahhhh yalan söylüyorum.

İstedim, elbette istedim. Ama istediğim sevgi ya da adına aşk dedikleri olguda bencil olmayan bir sevgi istedim.

İstemekle oluyor mu? Herkes istiyor zaten.

Kendince, kendi haklı yönleri üstün gelene dek istiyorlar.

Yetinmiyorlar hatta isterken,

“Hep bana” diyenleri de çok gördüm.

Ben, beni ve içimdeki yaşattığım aşkları seçtim.

İnsanları, hayvanları, doğayı…

Zaten her aşk bir seçim değil mi hayatımızda.

Aşk ille de bir bedenle bütünleşip, sonra o bedende yok olmaktı belki de…

Var etmek üzerine kurdum ben kendimi.

Yalnızlığı, insanım(sız), aşksız yalnızlığı seçişim bu yüzdendi belki de.

Herkes yalnızlığımı kıskanıp, onu da elimden alacak diye korkuyorum bazen.

Ayrıca bu yalnızlık değil öyle değil mi?

Mutluluk, içimde sakladıklarımla ve yaşadıklarımla haz veriyor bana.

Sahi ben yalnızlığımı seçmiştim?

Bu soruyu duyduğumda verilecek cevabım belliyken, neden bu kadar düşüncelere dalışım!

Sahi yalnız mıydım ben?

Dibine kadar yaşadığım yalnızlıklardan mı büyütüyordum sonsuz sevgilerimi

Yoo hayır yalnız değildim, sadece insansız bedenim vardı.

Umuda sarılan kocaman yüreğim…

Elif ERDEN

YAZARIN SON YAZILARI
Sahi Yalnız mıyım? - 9 Şubat 2017
Anayasal Hak - 9 Şubat 2017
ZİYARETÇİ YORUMLARI

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

BİR YORUM YAZ